Chris lindhout

“Goedemorgen, ik ben dokter Bot.”
Ik schud de hand van mijn nieuwe huisdokter.
“’t Zal even wennen zijn, maar ik ben uw nieuwe dokter”, meldt dokter Bot overbodig.
“En ik ben uw nieuwe patiënt”, meld ik even overbodig. Daarna ga ik verder. “Mag ik weten of u zich heeft bijgeschoold.”
Dokter Bot kijkt me met grote ogen aan.
“Nou … toen ik werd opgeleid was alles prima in orde”, antwoordt hij. “Daarna hebben ze van alles bedacht… maar vroeger was het toch beter.”
“Dus …”.
“Ik heb me de laatste tien jaar niet echt geschoold. Was niet echt nodig. Vindt u van wel?”
Ik stap op. Iemand die zich niet echt op de hoogte houdt, kan ik niet mijn gezondheid toevertrouwen, vind ik.

Datzelfde geldt ook voor mijn vak. Al dertig jaar leid ik diverse schoolteams. Dat betekent dat ik me al dertig jaar heb verdiept in de nieuwste inzichten. En daar ben ik altijd blij van geworden. Natuurlijk kom je wel eens dingen tegen die als oude wijn in nieuwe zakken klinken, maar ook dingen waarvan je zegt: ‘Dat had ik eerder moeten weten.’ Eigenlijk blijf je je hele leven leren.

Ik vraag dát ook van mijn collega’s. Mijn leerkrachten. Als er iets is waar ik geïrriteerd van raak, is het wel de opmerking dat bijscholen onzin is. “Stel”, zeg ik dan assertief. “dat je dokter of je garagemonteur, je advocaat of belastingadviseur zich nooit van de nieuwste ontwikkelingen op de hoogte stellen. Ben je daar dan tevreden mee?” Meestal zie ik ze dan vertrekken met schaamrood op de kaken. Ik kom ze tegen, die leerkrachten. Ze hebben een soort aangeboren remsysteem. Altijd maar die hakken in het zand. Alsof vroeger alles zo goed was! Alle leerlingen werden over dezelfde kam geschoren. De beoordeling was niet pedagogisch, maar volgens een gemiddelde. Opgetelde cijfers gedeeld door tien, dat was je niveau.

Wat een zegen dat er ooit in de jaren negentig een stroom opgang kwam die het begrip adaptief als zijstroom in de onderwijsrivier liet stromen. Ja, dat betekende wat. Aanpassen aan een nieuwe sfeer. Kijken wat een kind kan in plaats van een groep. Wat een zegen was dat! Dat was anders, dus leren, cursussen volgen!

Een kind is een kind en geen optelsom van cijfers of Cito-scores. Daar moet je je voortdurend van bewust zijn. En dan concludeer je dat je soms mee moet drijven op het water van de vooruitgang en soms moet je roeien tegen de stroom in. Maar dat kan pas als je weet wat er allemaal door de onderwijsrivier stroomt, toch? Je voortdurend scholen, met een modern woord ‘education permanente’, is een must en ik verwacht dan ook van mijn leerkrachten dat ze op zoek gaan naar hun verbeterpunten. De wereld verandert, dus het onderwijs ook.

Ik wil toch ook niet geholpen worden door een dokter die zich tien jaar niet heeft verdiept in de nieuwste inzichten op medisch vlak. Zo zal een ouder geen genoegen nemen met een leerkracht die roept: “Ach, mevrouw, vroeger was het allemaal beter.”

De beste leerkracht is de leerkracht die bijblijft.
  

reacties