Ze konden zich geen houding geven, wisten niet was ze ervan moesten denken. Was dit goed nieuws? Gingen ze die ochtend dan maar iets leuks doen? Of zou de leerkracht overgaan tot de orde van de dag en alsnog zijn hele arsenaal aan deel- en keersommen tegen hen in stelling brengen?
Groep 8 wist het niet. Ze zouden gaan kijken bij een school voor voortgezet onderwijs. Het was rond de jaarwisseling: zachtjesaan tijd om na te gaan denken over wat de volgende school zou moeten worden. Dus stonden fietstochten naar verschillende middelbare scholen in de buurt op het programma. Er was wel een voorwaarde aan verbonden: er dienden zich voldoende ouders aan te melden om de groep te begeleiden. Anders ging het hele feest niet door.
Het werd het laatste dus. Te weinig papsen en mamsen hadden zich bereidwillig getoond een dagdeel vrij te maken om met kindlief en diens klasgenoten een kijkje te gaan nemen in VMBO X en Lyceum Y. Dus werd het bezoek afgelast. Eigen schuld, dikke bult.

Ergernis. Dat was het eerste gevoel dat bij me opkwam toen ik het verhaal hoorde. De school krijgt het niet georganiseerd, legt de schuld bij de ouders en de kinderen zijn de dupe. Knap waardeloos. Die kinderen zijn je klanten. Je hebt ervoor te zorgen dat ze gepakt en gezakt zijn als ze je school verlaten en dat ze weten welke kant ze uit willen. Als ik mijn klanten zo zou behandelen, zou ik snel brodeloos zijn. Zijn er misschien ook scholen die van klantvriendelijkheid hebben gehoord?
Heb ik dat nou goed gezien of vergis ik me? Altijd maar die twijfel… Overduidelijk een vent met een surplus aan feminiene karaktereigenschappen! Dus ik maar weer een rondje maken langs de velden. ‘Belachelijk’, zo reageerde een directeur. ‘Zo’n bezoek gaat bij mij door. Desnoods huur ik een bus.’ Ha, dacht ik, een vent naar mijn hart, met een dito reactie! Tot ik zekerheidshalve mijn opinie nog eens toetste bij een leerkracht. ‘Weet je wat het huren van een bus kost? Iets van zevenhonderd euro! Daar kun je behoorlijk wat lesmaterialen van kopen! Ik had het ook geannuleerd! De school kan het niet in z’n eentje. Ouders zouden moeten beseffen.’

Lekker. Had ik nou maar mijn mond gehouden. Twee opvattingen, lijnrecht tegenover elkaar. Hoe ging dat nou vroeger, toen ik zelf naar de lagere school ging? Toen hoefde mijn moeder toch ook niet in te springen? Waar is het fout gegaan? Een school die zijn kerntaken niet kan uitvoeren zonder de inzet van ouders: het is als een ziekenhuis dat bereid is je te opereren, op voorwaarde dat je zelf de operatieassistente inbrengt. Misschien is dat ook wel waar het op uitdraait. Misschien loopt de onderwijssector gewoon een paar jaar voor op de gezondheidszorg.

reacties