Tafereeltje op een willekeurige zondag, rond een uur of vier. Een familie parkeert de auto’s, de familieleden stappen uit en begroeten elkaar en vervolgens trekt de hele bups richting de horeca-uitspanning. Het jonge grut gilt uitgelaten en trekt een sprintje naar de voordeur. De ouders volgen op enige afstand, hun tempo aanpassend aan de grootouders, waarvan sommigen zich voortbewegen met behulp van een rolstoel of rollator.

Je kunt à la carte eten, maar dat doet bijna geen mens. De meute stort zich namelijk en masse op het familiebuffet, vanwege de enorme keuze en de onafzienbare hoeveelheid. En zeker niet vanwege de smaak van het gebodene. Want of je nou vlees verkiest of de voorkeur geeft aan vis, alles smaakt hetzelfde. Kraak noch smaak. U bent vast wel eens – geheel uit eigen vrije wil of min of meer tegen uw zin – te gast geweest in zo’n vreetschuur. Je herkent ze op kilometers afstand. Op het dak staan een paar letters uit het begin van het alfabet of een tropische vogel met een enorme snavel. Pal voor of naast het restaurant ligt een enorm parkeerterrein, want eenmaal volgevreten willen we natuurlijk niet al te ver hoeven te lopen. Op de appelmoes ligt een halve kers. Een hele zal te duur zijn.

Ik ben dol op eten, maar van dit soort restaurants moet ik niks hebben. Ik geef de voorkeur aan eigenzinnige, uitgesproken smaken. Doe mij maar een klein restaurant dat ergens voor staat. Hou je niet van nacho’s, guacamole, tortilla’s, fajita’s en burrito’s? Vermijd dan de Mexicaan. Hou je niet van scherp? Dan kun je Indiase en Indonesische restaurants beter links laten liggen. Allergisch voor knoflook? Pas dan op met Grieks eten. Waar ik naartoe wil, is dat een klein restaurant – mits je weet wat je wilt – je niet snel zal teleurstellen.

Ook in het onderwijs heb je vreetschuren en bistro’s. In mijn woonplaats bevindt zich een basisschool met meer dan duizend leerlingen. Mij spreekt zo’n onderwijsfabriek niet aan. Is het onderwijs daar dan slechter dan op een kleine school? Niet per se. Het is meer dat de directeur van zo’n grote school volgens mij voortdurend aan het managen is. Daardoor komt hij (of zij) steeds verder af te staan van de alledaagse praktijk.

Daarom gaf ik tot voor kort de voorkeur aan een kleine school. Liever een PO-bistro dan een onderwijs-Raststätte. Maar kennelijk vergis ik me. Onlangs werd bekend dat het onderwijs op scholen met minder dan vijftig leerlingen vaak onder de maat is. Kennelijk slagen de leerkrachten op die scholen er onvoldoende in de kinderen op de verschillende niveaus te begeleiden en uit te dagen. Ik vind dat sneu, maar ik kan het me goed voorstellen. Het is alsof aan elk van je vingers een kind zit te trekken. Allemaal willen ze iets van je – en allemaal iets anders. Ik heb een vrouw en twee dochters in de puberleeftijd. Ook zij hebben zo hun verwachtingen van mij en de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik daar niet altijd aan voldoe. Ik voel mee met de leerkrachten op de kleine scholen.

Martin van Rooij

reacties